هیولای فرانکنشتاین به این آگاهی دست می‌یابد که ذهن او یک جهان کامل است؛ آتیلا، برهنه سوار بر اسبی سفید، مردمش را از خواری نجات می‌دهد؛ ویوای تند و تیز از ناکامی‌های زندگی زناشویی گله می‌کند و به شخصیت مرثیه‌سرای کنتس خون‌آشام، الیزابت باتوری تبدیل می‌شود؛ لوئیس والدون نیز یک توریست آمریکایی امروزی است که به دنبال تابلوی مفقودشده مونا لیزا می‌گردد.

زنی در حالی که توسط مردی غریبه در یک انبار متروکه تعقیب می‌شود، کابوس‌هایی را که مدت‌ها سرکوب کرده بود دوباره تجربه می‌کند.

یک گروه از نیروهای مقاومت فرانسه، دوازده سرباز را از اردوگاه زندانیان آلمانی آزاد می‌کنند، اما ظاهراً یک زندانی اضافی در میان آن‌ها وجود دارد که مظنون به جاسوسی برای دشمن است.

«وقایع‌نگاری دوران معاصر»؛ یک سه‌گانه تجربی. فیلم «نو کهنه» تصاویری از بیش از یک دهه سرگردانی کارگردان میان صحنه‌ها، لوکیشن‌ها و مواد مخدر را در هم می‌آمیزد؛ سفری شتاب‌زده به دور جهان از میان تکرارهای مختلف فرهنگ ضد‌جریان.

روایتی ساده و بی‌پیرایه از مواجهه اگزیستانسیال یک مرد جوان. یکی از میان‌نویس‌های فیلم که برگرفته از متون ودانتا است می‌گوید: «همان‌طور که غبار آینه را می‌پوشاند، شهوت نیز خودِ واقعی را پنهان می‌کند.» و در واقع، در حالی که دنیای درونی شخصیت اصلی با بازی پیر کلمنتی مبهم باقی می‌ماند، محله سن ژرمن د پره که وسوسه‌های او را رقم می‌زند، با جزئیاتی تکان‌دهنده به تصویر کشیده می‌شود.

ژولیت زن جوانی است که نمی‌تواند جلوی دروغ گفتن خود را بگیرد. او به خواهرش سوفی، به نامزد سوفی یعنی مارتین، و به تمام مردانی که با جذابیت‌های زنانه‌اش جذب می‌کند دروغ می‌گوید. اما وقتی عاشق مردی مسن‌تر، یک وکیل ۴۰ ساله می‌شود، شهرت او به عنوان یک دروغگو کار دستش می‌دهد و نمی‌تواند او را متقاعد کند که واقعاً دوستش دارد...